Rozdział 1

- Mela!- Krzyknęła Laura podbiegając do mnie,przytuliła mnie mocno.

- Lauri,jak dobrze Cię znowu widzieć kochana-odparłam odwzajemniać uścisk.

- Tak długo się nie widziałyśmy,dobrze znowu Cię widzieć.

-Ja też się ciesze-powiedziała z uśmiechem na twarzy.

-No to co wchodzimy?- zapytałam,po czym rzuciłam spojrzeniem na szkołę.

-Muszę Ci powiedzieć że z chęcią tam wejdę tyle wspomnień

-Tak,tyle wspomnień- przytaknęłam ze łzami w oczach co natychmiast dostrzegła Laura

-Ten rok będzie na pewno lepszy niż tamten,jestem tego pewna będziemy siebie nawzajem pilnować by znów nie trafić na takich dupków dobrze ?-zapewniła mnie ocierając kciukiem łzę spływającą po moim policzku.

Nic nie odpowiedziałam tylko odwróciłam wzrok od niej, odgarnęłam szybkim ruchem ręki kosmyk włosów osuwający się na mój policzek , przekraczając szkolne drzwi poczułam jak "uderzają" we mnie wspomnienia z przed wakacji, lekcje wf których się tak bałam w każdy wtorek, szwendanie się z Laurą na każdej przerwie po korytarzu abyśmy obydwie mogły zobaczyć tych o których tak marzyłyśmy...

Musiałam wziąć się w garść, popatrzyłam na Laurę i posłałam jej najszczerszy uśmiech jaki w tamtej chwili mogłam z siebie wydobyć.

Poszłyśmy na akademie, która trwała 30 minut,następnie poszłyśmy już z całą klasą do sali 19 na spotkanie z wychowawcą które na szczęście nie trwało dłużej niż 10 minut.

-Pamelciu- wyrwała mnie z zamysłu Laura,- zapraszam Cię na pizze co ty na to ? Dawid po mnie ma przyjechać to by nas podwiózł zgadzasz się ? bardzo proszę

-No a mam jakieś wyjście?- odparłam, przyjaźnie się uśmiechając. Na co Laura zaczęła się śmiać. Gdy wyszłyśmy ze szkoły Dawid już stał ubrany w garnitur opierając się o swoje śliczne BMW.

 Zawsze zastanawiałam się skąd stać go na takie auto ale w końcu to bardzo dobry piłkarz więc nie ma co się dziwić. Chłopak powitał nas jak zwykle czarującym uśmiechem przez który zawsze kolana mi miękły a na rękach pojawiała się gęsia skórka

-No to gdzie panie zwieść-zapytał, otwierając tylne drzwi samochodu.

-Na najlepsza pizze w mieście-odpowiedziała tryskająca energią Lauri.

-A ty Mela dlaczego nic nie mówisz? spytał- wsiadając do auta jednocześnie posyłając w moja stronę uśmiech.

-Nie wyspałam się po prostu-odparłam odwzajemniając uśmiech chłopaka. Odkąd go zobaczyłam bardzo poprawił mi się humor, zresztą on zawsze tak na mnie działa. Przez całą drogę do pizzeri śmialiśmy się i rozmawialiśmy co bardzo mi się podobało. Gdy dojechaliśmy Dawid pożegnał się z nami czule przytulając obydwie na raz.

-Życzę dobrej zabawy ja jadę na trening,zadzwońcie później do mnie to po was przyjadę. Kończąc to zdanie wysiadł do auta, po nie długiej chwili odjeżdżając. Obydwie pomachałyśmy chłopakowi i udałyśmy się w kierunku pizzeri